Good things will happen, bad things will happen too …

Muziek is soms voedsel voor de ziel.

‘I stare at my reflection in the mirror. Why am I doing this to myself? Losing my mind on a tiny error. I nearly left the real me on the shelf.’ – Jessie J.

Er is weer een nieuw nummer uit van mijn favoriet! The Queen Jessie J. Lyrics die het woord ‘Lyriek’ eer aandoen. Lyrics die je voelt, die je raken. Lyrics met een diepe betekenis en een boodschap. Niet alleen dat. Het zet je aan tot denken. Kritisch denken. Over jezelf, over je omgeving, over de maatschappij. Serieus zijn of infantiliteit. De grenzen tussen zwart en wit opzoeken en vervagen.Wat wil ik? Wie ben ik nu en wie zou ik willen zijn? Elke dag is een dag om jezelf te ontplooien. Things happen for a reason. Soms moet je daar doorheen om er sterker en beter uit te komen. Vanuit welk perspectief je het bekijkt is aan jou.

Het leven is niet alleen sunshine en rainbows. En ook niet alleen maar unicorns. Toch is het niet zo dat dit een veelbesproken thema is. Je wilt een ander niet tot last zijn. Niet iemand lastigvallen met jouw ‘gezeur’, want dat is vaak hoe je het zelf ziet. Maar, zoals Jessie J ook zong: ‘it’s okay to be not okay.’ Het is alleen jouw keuze hoe je daarmee omgaat. Daarbij ben je zeker niet de enige. Er zijn er meerdere zoals jij.

Je kan alles binnenin opkroppen, jezelf afzonderen en doen alsof het allemaal fantastisch met je gaat, maar daarmee doe je jezelf zo ongelofelijk tekort. Je mag namelijk gevoelens hebben en uiten. Je mag iemand in vertrouwen nemen en dingen uitspreken. Je mag huilen. Dat is helemaal oké, en niet zwak, zoals zoveel mensen denken. Je problemen erkennen en gevoelens uitspreken is juist het grootste cadeau dat je jezelf kan geven, iets waar je trots op kan zijn. Je bent je eigen grootste criticus en daarom is het nú tijd om eens diep binnenin te kijken en eerlijk te zijn tegenover jezelf!

‘Don’t lose who you are, in the blur of the stars, tears don’t mean you’re losing, everybody’s bruising, just be true to who you are.’

Wat voor nummer heeft invloed op jou en zet jou aan tot nadenken? Ik ben benieuwd! Let me know in the comments below!

Terug naar de kern.

Lekker fietsen, een metaforisch verhaal 🙂

Soms zijn er van die momenten, waarop mijn brein overuren maakt. Daarom is het fijn dat ik elke dag (meestal dan hé) op de fiets over een uiterst rustig weggetje naar mijn werk toe fiets. Ik kan mij dan totaal verliezen in mijn muziek en mijn gedachten. Ik kijk eens om mij heen, begroet een schaap, staar naar een koe en fiets. Soms vind ik het ook minder leuk, dat ik zo verdiept raak in gedachten. Vanmiddag nog gleed ik uit over een glad bruggetje. Daar lig ik dan, mezelf een beetje zielig te vinden, mezelf verwijtend dat ik niet beter opgelet heb. Natuurlijk heb ik gewoon mijn fiets opgepakt, het stof van mijn broek afgeklopt en ben ik verder gaan fietsen.

Mijn brein maakt, ondanks de valpartij nog meer overuren dan eerst. Want, stel nou, als ik door alle drukte in mijn hoofd vergeet op te letten en mijzelf daarom inwendig uitfoeter, dan heb ik niemand anders nodig die mij nog even de les gaat lezen over verkeersveiligheid en gladheid. Interessanter zou zijn, hoe het komt dat ik zo ontzettend afdwaal in mijn gedachten en hoe ik ervoor kan zorgen dit om te buigen naar meer oplettendheid voor de dingen die nu op dit moment belangrijk zijn. Voor je het weet is het ‘nu’ voorbij en start een nieuwe fase.

Morgen start zo een nieuwe fase. Ik word 26. Hoera. Ik voel me niet euforisch, ondanks dat ik mijn verjaardag altijd erg leuk vind. Ik heb het te druk. Mijn eigen verjaardag, andere verjaardagen, sinterklaas vieren (ja, hij bestaat!), lesgeven, vergaderingen en ga zo maar even door. Ik wilde een feestje organiseren, maar ik heb ervoor gekozen om het rustiger te vieren dan ik eigenlijk zou willen. Ik ben jammer genoeg nog steeds geen Superwoman met wapperende cape (,hoewel ik dat wel zou willen) en dus moet ik keuzes maken in mijn leven. Ik kan niet en, en, en, en, al zou ik dat soms wel graag willen. Helaas is dat wel wat de samenleving soms van ons vraagt. Een goede baan, sport en hobby’s, een studie én een sociaal leven. Daarbij het liefste 60K volgers op Instagram, waarop het leven nagenoeg perfect lijkt te gaan. Hoe aangenaam zou het wel niet zijn als we gewoon collectief besluiten, om een stap terug te doen en ons meer gaan focussen op de dingen die belangrijk zijn in het leven. Daarbij is het essentieel om terug te gaan naar de kern. Je eigen kern. Hoe gaat het met jou?

Dankbaar

Het is zaterdagavond en ik staar eens wat voor mij uit. Mijn eenpansgerecht, die eigenlijk ooit op deze site zou moeten verschijnen, pruttelt en borrelt er in mijn oven flink op los. De houtkachel knispert en verspreidt een heerlijke warmte door mijn woonkamer. Het is binnen 21 graden en behaaglijk, buiten 4 graden en guur. De hagelstenen slaan tegen de ramen aan en komen met zachte tikken net hard genoeg boven de muziek uit om dit alles tot een kneuterig geheel te maken. Kneuterig, maar wel lekker. En rustig. Vooral rustig. Ik staar en overpeins. Het leven. Een denkrimpel in mijn voorhoofd. Nog geen half uur geleden, terwijl de tomatensaus wild door de keuken vloog, was ik in uiterst melancholische stemming, omdat ik de melk vergeten mee te nemen was uit de supermarkt. Daar gáát mijn hippe high vegan linksomgedraaide lasagne. Maar nu, nu ik op de bank zit en peins, klinkt deze zin hiervoor bespottelijk. Absurd. Niet omdat ik de melk vergeten ben, dat gebeurt ieder mens namelijk (of dier) wel eens, maar vanwege de ondankbaarheid in deze emotionele uitbarsting, waarbij de ene vervloeking na de andere als een vulkanische eruptie mijn mond uit spuwt. Geen melk. Vervelend, maar niet het einde van de wereld. Er zijn zoveel plekken ter wereld waar mensen wonen, die het zoveel slechter hebben dan wij in Nederland. Die weinig tot geen voedsel hebben, die moeten zien te overleven in oorlogsgebieden. Mensen die wonen in een omgeving met hoge criminaliteit en weinig werk. Mensen die op het werk tegen lage lonen worden uitgebuit of in een toxische omgeving moeten werken. Slaven en kinderarbeid. Het gebeurt nog steeds, alleen wij kiezen ervoor in deze huidige maatschappij dit niet te zien. Beter: niet te willen zien. Dan vergeet ik wel eens dat ik mij wel wat dankbaarder op mag stellen. Dat ik niet moet vergeten, dat ik het geluk heb gehad om op dit nietige stukje aarde geboren te zijn, waar zo ontzettend veel welvaart heerst. Dat wij het recht en de kansen hebben op goed onderwijs en dat er ruimte is voor persoonlijke ontwikkeling. De hulp en de zorg die je nodig hebt, die uitermate goed geregeld is. Dat vergeet ik wel eens, vooral als ik de melk vergeten ben, waar ik blijkbaar een heel drama van maak. Daarom overpeins ik dit soort dingen later nog eens. En ben ik dankbaar. Heel dankbaar. Samen kunnen we de wereld namelijk een klein beetje mooier maken. Al is het maar een heel klein beetje. Ik word ruw uit mijn overpeinzingen gewekt door het gepiep van de oven en dan denk ik: ‘toch klote van die melk’.

Levenspraat 1

Hoe je soms tot nieuwe inzichten komt…

Hallo lieve handvol mensen, die soms mijn BLOG lezen. Ik kwam gisteren tot de realisatie dat ik over drie weken en 2 dagen 26 jaar oud wordt. Zésentwintig zeg ik je! Kijk, 25 kon ik aan. Zo halverwege de 20. Maar nu, NU, ga ik INEENS richting de 30! Vriendinnen, vrienden en zus die allemaal ouder zijn rollen intens met de ogen dat ik dit zo openbaar, maar ik vind het gewoon écht een dingetje. Ik voel me oud. Zo het hoge woord is eruit en nu dus over tot het ombuigen van dit fenomeen naar iets positiefs. Zonder deze leeftijd en ervaring had ik ook nooit gestaan waar ik nu sta in dit uiterst turbulente leven. Ik heb het afgelopen jaar veel geleerd, voornamelijk over mezelf. Ik ben mezelf ook keihard tegengekomen, overeind gekrabbeld en heb ik de moeilijke stap genomen om te kiezen voor mezelf.

Oké, oké, klinkt allemaal behoorlijk melodramatisch, maar zonder wat poëtisch gebral, zoals ik het zelf noem, zou deze wereld toch ook maar saai zijn, toch? Laat dat nou net datgene zijn waar we voor moeten waken. Een saaie wereld creëren, waarin wij ons scharen onder en laten meeslepen door de massa zonder onszelf ook maar enigszins individualistisch op te stellen. Iedereen heeft zijn eigen goede en slechte kwaliteiten en is mooi op zijn eigen manier. Ongeacht wat voor vorm je neus heeft, of je een paar kilo’s teveel hebt of dat je misschien wel een mooi onzichtbaar stickertje op je voorhoofd geplakt hebt gekregen. Iedereen is vroeg of laat op zoek naar zijn eigen identiteit en kan zijn eigen ‘zijn’ omarmen op zijn of haar eigen manier. De een doet hier echter wat langer over dan de ander en dat is niet meer dan begrijpelijk. Ik heb zelf een intense alternatieve periode doorgemaakt, waarin ik uitsluitend op DC schoenen en VANS (oké nog steeds) rondliep, de meeste belachelijke hoeden droeg en op school per ongeluk mijn handen roze spoot met een verstopte graffitibus die ik in mijn rugzak meegenomen had. Ik zal nooit het gezicht van mijn economieleraar vergeten toen hij erachter kwam dat ik per ongeluk de radiator half roze had gespoten. Of het gezicht van mijn tekenleraar toen ik hem schaapachtig vroeg om terpentine.

Levensvragen als: ‘wat wil ik?’ en ‘wat kan ik?’ zijn dus gewoonweg niet zo 1,2,3 te beantwoorden. Daar gaat minstens een onbeduidende identiteitscrisis aan vooraf. Toch wordt dat wel van kinderen in ons onderwijssysteem verwacht. Maar het zet mij ook als leerkracht wel te denken. Wat wil ik zelf eigenlijk? Wat vind ik belangrijk in dit leven? Na diep te graven in de krochten van mijn brein en door diep binnen in mijn hart te kijken heb ik oude verstofte stokpaardjes van de plank weten te halen en meer dingen te doen waar ik zélf blij van word. Ik ben weer gaan schrijven. Niet alleen hier op dit BLOG, maar ook gewoon in Word. Korte en lange verhalen, beginselen aan een boek (het wordt een bestseller, duh!). Ik ben weer gaan schrijven. En dat doe ik alleen wanneer ík daar zin in heb. Ik doe dit voor mezelf en voor niemand anders. Keep it in mind! #findyourownidentity

Voor de geïnteresseerden: ik doe mee aan een verhalenwedstrijd. Stemmen kan via FaceBook. Kijk eens op: https://mijn.editio.nl/schrijfwedstrijd/de-onheilsbode/

En ja, deze laatste twee regels zijn schaamteloze zelfpromotie.

 

 

Als het even niet gaat zoals je wilt

Soms zijn er momenten in het leven, die ervoor zorgen dat het lijkt alsof alles tegenzit. Afgelopen week had ik een enorme baalweek. Ik maakte op het werk lange uren. Door het open huis van school moest ik, naast mijn reguliere lesuren, twee avonden werken, op mijn vrije woensdag naar cursus en vrijdagmiddag ook weer haasten voor een afgesproken weekend op Texel. Door dit alles moest ik de afgelopen week noodgedwongen met de auto naar het werk en kon ik bijna niet sporten. Met de open avonden eten we meestal bende op school en ligt het lokaal vol met verleidelijke zakjes Haribo Gummibärchen. Daarbij voel ik me moe en futloos. Hoe komt dat? Vroeg ik mij af.

Als je een tijdje ongezond(er) eet dan je normaal gesproken gewend bent, gaat je lichaam, in mijn geval, meteen hard achteruit. Het lijkt alsof het goede eten van de afgelopen maanden ineens teniet gedaan worden. Je darmen zitten vol, je voelt je opgeblazen en lelijk. Ik krijg dan namelijk ook meteen een plofkop. Dit komt voornamelijk door de hoeveelheid e-nummers en zout die aan de ongezonde producten worden toegevoegd. Hierdoor voel ik mij altijd een opgezwollen ballon. Ik weet ook, dat als ik twee dagen weer even gezond eet dit weer over is. Deze week voelde ik absoluut niet de drang om veel te willen sporten. Ik ben moe en ik heb rust nodig. Dat zijn de signalen, die mijn lichaam mij geeft. En daar moet ik naar luisteren. Dit betekent dus niet dat ik lui ben. Vroeger had ik dan negatieve stemmetjes die vonden dat ik toch van de bank af moest komen en naar de sportschool moest gaan. Papzak, ga ervoor! Vroeger had ik negatieve stemmetjes die mij een ontzettend schuldgevoel bezorgden, omdat ik veel ongezonde dingen had gegeten. Gelukkig heb ik daar nu geen last van. Ik weet van mezelf dat ik, na een periode ongezond eten, altijd weer op het juiste spoor raak. De ene keer duurt het alleen wat langer dan de andere keer. En dat vind ik helemaal prima. Dat is oké. Met een beetje liever zijn voor jezelf, kom je namelijk heel ver! En dat is wat ik jullie ook mee wil geven: wees een beetje liever voor jezelf!

Volgende week heb ik voorjaarsvakantie en dan komen er weer recepten op mijn blog in overvloed. Vergeef mij dat het de afgelopen week mij niet gelukt is! <3

 

Veel liefs!

M U G C A K E ! !

Op zaterdagochtend ga ik altijd naar mijn sportclubje. Go Move It! heet het en moven moeten we zeker! Het is een soort fitness interval training met (zware) gewichten en intensieve oefeningen als burpees, jumplunges, mountain climbers en jumpsquats. Soms gelukkig ook gewone squats of simpel buikspieren, maarrrr een aantal van deze killers zit er ook vaak tussen. And I love it! <3

Intensief sporten dus. Ik sport altijd graag op een banaan en een kop koffie. Dan ga ik als een malle. Maar daarna heb ik meestal (zo rond een uur of 12, half 1) honger als een beer. Dan moet er voer in. En het liefste krachtvoer. Dus kies ik eigenlijk altijd eiwitrijk eten, omdat mijn spieren dat wel zo prettig vinden. Eiwitten helpen namelijk om je spieren te herstellen.

Meestal bak ik dan een uitgebreide omelet, maar helaas. Gister niet! Ik besloot gisteren om te gaan voor makkelijk. Ik had niet veel tijd.

Ik volg zelf al een tijdje een aantal food– en fitnessblogs en kreeg daar het idee van om eens een ander ontbijt te proberen als anders, namelijk de mugcake. Een mugcake is een soort, ja hoe moet je het noemen, cake, soufflé achtig ding uit een ‘mug‘, in het Nederlands ook wel een mok (beker). Ik heb het nooit eerder gemaakt, omdat één van de ingrediënten havermout is en ik vind dat erg vies. Echter liep ik laatst tegen havervlokken aan, proefde het, vond het best lekker en doe ik het tegenwoordig door de yoghurt. Wat blijkt: het kan ook met havervlokken! Hoera!

Het basisrecept is supersimpel:

  • 1 rijpe banaan
  • 1 ei
  • 2 eetlepels havervlokken (of havermout)

En ik deed er voor de fancyheid nog door:

  • 1 eetlepel cacaonibs (100% pure cacao)
  • 1 eetlepel cacao poeder

Maar je kunt er eindeloos mee variëren! (denk blauwe bessen, kokos, goji bessen, kaneel, appel, gedroogd fruit ga zo maar door)

Bereiding:

Kerf een banaan verticaal in en snijd hem horizontaal in stukjes. Prak de banaan in een magnetronbestendig schaaltje met een vork. Breek het ei en voeg het bij de banaan. Roer het even goed door. Doe de havervlokken (cacaonibs en cacao) erbij en roer door. Als je cacao gebruikt let dan goed op. Als je erg enthousiast gaat roeren, krijg je een chocolade stuiffestijn. Roer totdat het een dikkige massa wordt. Je kunt het overgieten in een beker of wat dan ook, maar ik gebruik gewoon een schaaltje. Zet het in de magnetron voor 2,5 minuut op 900 watt. Daarna even de randjes lossnijden, eruit lepelen en smullen maarrrrrr!!

  • Ik at dit dus als lunch, met 3 eetlepels Skyr (eiwtirijke Ijslandse yoghurt) en bevroren blauwe bessen!
  • Het is heel voedzaam en heeeeeel vullend!
  • Er zijn mensen die problemen hebben met magnetronstraling. Nou ik mooi niet! Maar je kunt dit ook in de oven maken, maar dan is het niet in 2,5 minuut klaar. Dan gok ik op 20 minuten op 180 graden ofzo. Ik zou zeggen, probeer dat eens uit! 🙂
  • Als ik dit eet als ontbijt, dan heb ik echt meestal pas rond 1 uur, half 2 honger!
  • Ik vind dit als ontbijt echt heel fijn, omdat het snel klaar is en lekker warm! (Yoghurt vind ik vaak zo koud, meh)

Doelen zijn baas

De vorige keer schreef ik in een persoonlijk artikel dat ik niet geloof in goede voornemens. Elke dag is er een dat je jezelf nieuwe doelen kunt stellen. Elke dag is er een waarop je iets nieuws kunt bereiken. En soms begin je, zoals ik, op een dag met iets, omdat je ergens bang voor bent. Ik beken: ik was al twee jaar niet meer bij de tandarts geweest. Een tandartsbezoek betekent namelijk gemopper over tandsteen, tandplak en de gewoonlijke je-moet-beter-stoken-want-je-tandvlees-is-ontstoken-preek. Na 2 jaar uitstellen en piekeren en nog meer uitstellen (hoe erg kan het zijn?!) besloot ik om een afspraak te maken. Die afspraak was echter wel twee maanden later (voor de laatste keer uitstellen ofzo). Ik wist dat het slecht zou zijn, dat moest wel na 2 jaar. Toen dacht ik: laat ik nou eens proberen om ‘de schade te beperken’ en te gaan stoken! Ik kocht een doosje tandenstokers. Gooide het doosje met tandenstokers, die al een jaar of 4 aan het verstoffen was in mijn badkamerkastje, weg en ging aan de slag!

Ik houd mij altijd veel bezig met voeding en gezond leven en een gezonde mindset. Vanuit dit oogpunt weet ik dat het ongeveer 30 dagen, een maand dus, duurt voordat nieuwe gewoontes in je dagelijkse routine zijn ingesleten. Dit betekent voor mij dus dat ik als doel gesteld had: ik ga de komende 30 dagen elke dag na het tandenpoetsen mijn tanden stoken. Zo. Mijn vriend lachte mij keihard uit. (Daar moet uiteraard als kanttekening bij gezet worden dat ik meerdere malen zo vlak voor de tandarts ‘ineens’ besloot om te gaan stoken. Hehehe.

De eerste week stoken ging best goed. Het kostte mij maar een minuutje. Wel steeds veel pijn. Logisch, ontstoken tandvlees. Week 2 werd het al beter. En toen kwam week 3. Geen zin meeeeeerrr. Maar vriendlief heeft mij gedwongen op ‘moeilijke momenten’ (hoe erg is het?!) toch te stoken! En na een minuut ben je weer klaar, poepoe, dat was zwaar! En in week 4 was het inderdaad zowaar een automatisme! Ik stook nu elke dag; ik heb het bijna niet meer door dat ik het doe. Daarbij heb ik zelfs het idee dat mijn tanden niet goed schoon zijn als ik het niet doe.

Nu het moment der momenten: de tandarts! (Papapapaaammm). Let even op: ik kreeg voor het eerst in 10 (!) jaar geen, jawel G E E N, tandvleespreek! G O A L S!

Nu lijkt dit natuurlijk een of ander balverhaal over een meisje dat twee jaar lang niet naar de tandarts durfde, maar eigenlijk is de onderliggende boodschap: stel doelen voor jezelf en GEEF NIET OP! Je kan pas zeggen dat je iets niet kan, als je het eerst geprobeerd hebt! Je bent tot meer in staat dan je zelf denkt! 30 dagen mensen, meer heb je er niet nodig!

 

 

Persoonlijk Positivisme

Het leek mij wel eens tijd voor een artikel met een persoonlijke teint. Ik ben erg sportief en sport het liefste elke dag. Ik heb een drukke baan, maar ik haal hier veel voldoening uit. Ik vind koken erg leuk en kook graag zo gezond mogelijk. Ik vind het noodzakelijk om ook te vertellen dat ik lang niet altíjd bezig ben met gezond eten en bewegen. Ik kan keurig goede en pure maaltijden en tegelijkertijd chocola, veel pindakaas en ijs eten. Mafklapperige maaltijden zoals rijstwafel met pindakaas, banaan en hagelslag ga ik niet uit de weg. Ik ben continue op zoek naar een balans en de ene keer lukt dat wat beter dan de andere keer. Zo heb ik, net als bijna iedereen, even een alcoholpauze ingelast na de feestdagen. Een soort detox. In goede voornemens en doelen geloof ik namelijk niet. Ik vind dat elke dag er één is waarop je nieuwe dingen kunt starten. Ik heb er dan ook een gruwelijke hekel aan om in de maand januari naar de sportschool te gaan. Ik denk dat januari altijd mijn minste sportmaand is. De hupsklasjes (onder andere bodyshape) zitten zo stampensvol, dat de zweetdampen van de goede voornemens in te hippe, dure en nooit gebruikte sportkleding zich vestigt op de grote spiegels, waardoor het stikbenauwd wordt binnen. En ik dan weer die aan mijn medicijnen loop te lurken om het klasje vol te houden. Nee, bedankt! Ik wacht wel tot februari, de maand waarin 80% van de te hip geklede mensen alweer is afgehaakt.

 

Maar even terug naar mijn detox, want dat heb ik namelijk al een keer eerder gedaan. Afgelopen september heb ik een fantastisch weekend met mijn vriend doorgebracht op het wunderschöne Oktoberfest. Nu is het in Nederland zo, dat er op festivals en dergelijke het bier wordt aangelengd met water. In Duitsland is het echter feest, laten we er vooral nog meer alcohol in doen! Na twee dagen feesten met Duitsers, eenhoornballonnen en zwaar bier, had ik het voorlopig wel weer gezien, wat zich heeft geuit in de geheel alcoholvrije maand oktober. Wat een rust! Wat een verademing! Wat een fitheid! Het brengt mij altijd veel goeds en het scheelt mij ook nog eens een hoop calorieën.

Maarja, even geen alcohol dus en dat bevalt uitstekend! Dat zouden meer mensen moeten doen! Maar helaas ook minder sporten, da’s balen toch? Valt wel mee! Vorig jaar is mijn trouwe maatje (lees: mijn suzuki alto uit 1998) overleden en heb ik ervoor gekozen om geen nieuwe auto te kopen. Dat heet: ik ga tegenwoordig op de fiets naar mijn werk. En dat bevalt mij uitstekend! Het is ‘slechts’ een ‘schamele’ 11 kilometer, maar het landschap is mooi, het is lekker rustig en er wonen niet zoveel mensen en ik kom er niet zoveel tegen ook. Dat resulteert uiteraard in gênante meebrulmomenten met mijn iPod 🙂 . Ik haal hier veel voldoening en positieve energie uit. Vooral omdat het zo mooi is en vooral ’s ochtends vroeg. We gaan nu meer richting februari en de dagen worden steeds een stukje langer. Heerlijke koude dagen met een heldere lucht en de zon, daar word ik nou blij van! Bij deze speciaal voor jullie een fotootje met veel positiviteit om morgen weer fris en fruitig de week te beginnen!