november 2017

Terug naar de kern.

Lekker fietsen, een metaforisch verhaal ūüôā

Soms zijn er van die momenten, waarop mijn brein overuren maakt. Daarom is het fijn dat ik elke dag (meestal dan hé) op de fiets over een uiterst rustig weggetje naar mijn werk toe fiets. Ik kan mij dan totaal verliezen in mijn muziek en mijn gedachten. Ik kijk eens om mij heen, begroet een schaap, staar naar een koe en fiets. Soms vind ik het ook minder leuk, dat ik zo verdiept raak in gedachten. Vanmiddag nog gleed ik uit over een glad bruggetje. Daar lig ik dan, mezelf een beetje zielig te vinden, mezelf verwijtend dat ik niet beter opgelet heb. Natuurlijk heb ik gewoon mijn fiets opgepakt, het stof van mijn broek afgeklopt en ben ik verder gaan fietsen.

Mijn brein maakt, ondanks de valpartij nog meer overuren dan eerst. Want, stel nou, als ik door alle drukte in mijn hoofd vergeet op te letten en mijzelf daarom inwendig uitfoeter, dan heb ik niemand anders nodig die mij nog even de les gaat lezen over verkeersveiligheid en gladheid. Interessanter zou zijn, hoe het komt dat ik zo ontzettend afdwaal in mijn gedachten en hoe ik ervoor kan zorgen dit om te buigen naar meer oplettendheid voor de dingen die nu op dit moment belangrijk zijn. Voor je het weet is het ‘nu’ voorbij en start een nieuwe fase.

Morgen start zo een nieuwe fase. Ik word 26. Hoera. Ik voel me niet euforisch, ondanks dat ik mijn verjaardag altijd erg leuk vind. Ik heb het te druk. Mijn eigen verjaardag, andere verjaardagen, sinterklaas vieren (ja, hij bestaat!), lesgeven, vergaderingen en ga zo maar even door. Ik wilde een feestje organiseren, maar ik heb ervoor gekozen om het rustiger te vieren dan ik eigenlijk zou willen. Ik ben jammer genoeg nog steeds geen Superwoman met wapperende cape (,hoewel ik dat wel zou willen) en dus moet ik keuzes maken in mijn leven. Ik kan niet en, en, en, en, al zou ik dat soms wel graag willen. Helaas is dat wel wat de samenleving soms van ons vraagt. Een goede baan, sport en hobby’s, een studie √©n een sociaal leven. Daarbij het liefste 60K volgers op Instagram, waarop het leven nagenoeg perfect lijkt te gaan. Hoe aangenaam zou het wel niet zijn als we gewoon collectief besluiten, om een stap terug te doen en ons meer gaan focussen op de dingen die belangrijk zijn in het leven. Daarbij is het essentieel om terug te gaan naar de kern. Je eigen kern. Hoe gaat het met jou?

Dankbaar

Het is zaterdagavond en ik staar eens wat voor mij uit. Mijn eenpansgerecht, die eigenlijk ooit op deze site zou moeten verschijnen, pruttelt en borrelt er in mijn oven flink op los. De houtkachel knispert en verspreidt een heerlijke warmte door mijn woonkamer. Het is binnen 21 graden en behaaglijk, buiten 4 graden en guur. De hagelstenen slaan tegen de ramen aan en komen met zachte tikken net hard genoeg boven de muziek uit om dit alles tot een kneuterig geheel te maken. Kneuterig, maar wel lekker. En rustig. Vooral rustig. Ik staar en overpeins. Het leven. Een denkrimpel in mijn voorhoofd. Nog geen half uur geleden, terwijl de tomatensaus wild door de keuken vloog, was ik in uiterst melancholische stemming, omdat ik de melk vergeten mee te nemen was uit de supermarkt. Daar g√°√°t mijn hippe high vegan linksomgedraaide lasagne. Maar nu, nu ik op de bank zit en peins, klinkt deze zin hiervoor bespottelijk. Absurd. Niet omdat ik de melk vergeten ben, dat gebeurt ieder mens namelijk (of dier) wel eens, maar vanwege de ondankbaarheid in deze emotionele uitbarsting, waarbij de ene vervloeking na de andere als een vulkanische eruptie mijn mond uit spuwt. Geen melk. Vervelend, maar niet het einde van de wereld. Er zijn zoveel plekken ter wereld waar mensen wonen, die het zoveel slechter hebben dan wij in Nederland. Die weinig tot geen voedsel hebben, die moeten zien te overleven in oorlogsgebieden. Mensen die wonen in een omgeving met hoge criminaliteit en weinig werk. Mensen die op het werk tegen lage lonen worden uitgebuit of in een toxische omgeving moeten werken. Slaven en kinderarbeid. Het gebeurt nog steeds, alleen wij kiezen ervoor in deze huidige maatschappij dit niet te zien. Beter: niet te willen zien. Dan vergeet ik wel eens dat ik mij wel wat dankbaarder op mag stellen. Dat ik niet moet vergeten, dat ik het geluk heb gehad om op dit nietige stukje aarde geboren te zijn, waar zo ontzettend veel welvaart heerst. Dat wij het recht en de kansen hebben op goed onderwijs en dat er ruimte is voor persoonlijke ontwikkeling. De hulp en de zorg die je nodig hebt, die uitermate goed geregeld is. Dat vergeet ik wel eens, vooral als ik de melk vergeten ben, waar ik blijkbaar een heel drama van maak. Daarom overpeins ik dit soort dingen later nog eens. En ben ik dankbaar. Heel dankbaar. Samen kunnen we de wereld namelijk een klein beetje mooier maken. Al is het maar een heel klein beetje. Ik word ruw uit mijn overpeinzingen gewekt door het gepiep van de oven en dan denk ik: ‘toch klote van die melk’.

Levenspraat 1

Hoe je soms tot nieuwe inzichten komt…

Hallo lieve handvol mensen, die soms mijn BLOG lezen. Ik kwam gisteren tot de realisatie dat ik over drie weken en 2 dagen 26 jaar oud wordt. Zésentwintig zeg ik je! Kijk, 25 kon ik aan. Zo halverwege de 20. Maar nu, NU, ga ik INEENS richting de 30! Vriendinnen, vrienden en zus die allemaal ouder zijn rollen intens met de ogen dat ik dit zo openbaar, maar ik vind het gewoon écht een dingetje. Ik voel me oud. Zo het hoge woord is eruit en nu dus over tot het ombuigen van dit fenomeen naar iets positiefs. Zonder deze leeftijd en ervaring had ik ook nooit gestaan waar ik nu sta in dit uiterst turbulente leven. Ik heb het afgelopen jaar veel geleerd, voornamelijk over mezelf. Ik ben mezelf ook keihard tegengekomen, overeind gekrabbeld en heb ik de moeilijke stap genomen om te kiezen voor mezelf.

Ok√©, ok√©, klinkt allemaal behoorlijk melodramatisch, maar zonder wat po√ętisch gebral, zoals ik het zelf noem, zou deze wereld toch ook maar saai zijn, toch? Laat dat nou net datgene zijn waar we voor moeten waken. Een saaie wereld cre√ęren, waarin wij ons scharen onder en laten meeslepen door de massa zonder onszelf ook maar enigszins individualistisch op te stellen. Iedereen heeft zijn eigen goede en slechte kwaliteiten en is mooi op zijn eigen manier. Ongeacht wat voor vorm je neus heeft, of je een paar kilo’s teveel hebt of dat je misschien wel een mooi onzichtbaar stickertje op je voorhoofd geplakt hebt gekregen. Iedereen is vroeg of laat op zoek naar zijn eigen identiteit en kan zijn eigen ‘zijn’ omarmen op zijn of haar eigen manier. De een doet hier echter wat langer over dan de ander en dat is niet meer dan begrijpelijk. Ik heb zelf een intense alternatieve periode doorgemaakt, waarin ik uitsluitend op DC schoenen en VANS (ok√© nog steeds) rondliep, de meeste belachelijke hoeden droeg en op school per ongeluk mijn handen roze spoot met een verstopte graffitibus die ik in mijn rugzak meegenomen had. Ik zal nooit het gezicht van mijn economieleraar vergeten toen hij erachter kwam dat ik per ongeluk de radiator half roze had gespoten. Of het gezicht van mijn tekenleraar toen ik hem schaapachtig vroeg om terpentine.

Levensvragen als: ‘wat wil ik?’ en ‘wat kan ik?’ zijn dus gewoonweg niet zo 1,2,3 te beantwoorden. Daar gaat minstens een onbeduidende identiteitscrisis aan vooraf. Toch wordt dat wel van kinderen in ons onderwijssysteem verwacht. Maar het zet mij ook als leerkracht wel te denken. Wat wil ik zelf eigenlijk? Wat vind ik belangrijk in dit leven? Na diep te graven in de krochten van mijn brein en door diep binnen in mijn hart te kijken heb ik oude verstofte stokpaardjes van de plank weten te halen en meer dingen te doen waar ik z√©lf blij van word. Ik ben weer gaan schrijven. Niet alleen hier op dit BLOG, maar ook gewoon in Word. Korte en lange verhalen, beginselen aan een boek (het wordt een bestseller, duh!). Ik ben weer gaan schrijven. En dat doe ik alleen wanneer √≠k daar zin in heb. Ik doe dit voor mezelf en voor niemand anders. Keep it in mind! #findyourownidentity

Voor de ge√Įnteresseerden: ik doe mee aan een verhalenwedstrijd. Stemmen kan via FaceBook. Kijk eens op: https://mijn.editio.nl/schrijfwedstrijd/de-onheilsbode/

En ja, deze laatste twee regels zijn schaamteloze zelfpromotie.